Niels Christiansen

09 Oct Waarum wi unse Verhollen ännern mööt, dormit unse Kinner een Chance hebben

Siet gut fief Johr arbeite ik nu schon doran dat Ünner­neh­men bed­der mit de Pla­net un de Lüd de dor op leven, umgohn. Gor nich so licht un manchmol makt mi dat ok teem­lich tru­rig mit anto­kie­ken we scha­kig mit Minsch, Tir un Natur umgohn ward. Wi all wöt disse Welt je ok för unse Kin­ner, Enkel­kin­ner un Uren­kel oprecht erhol­len, aver dorbi gohn un wat dorför don dat sik wat ännern deit, dat schient uns nich so licht to fallen.

Ik bin Niels, ik bin 31 Johr old, Sleswig-Holsteener un wünsch mi, dat mien Öllern­hus in hun­nert Johr noch dor steiht wo dat hüt is un nich vun de Noord­see över­schwemmt ward.

Ik moch dat sik wat ännern deit – so kann dat nich wie­der gohn!

Wi koo­pen as gift dat keen mor­gen mehr: All twee Johr een niege Bim­mel­büx, all dree Johr bruk wi een niege Reck­ner un een niege Ben­zin­kutsch oder tominnst dann wenn de Naver een niege hett, Tüch koo­pen wi partu in Över­fluss. Blots weil H&M un we de alle heten alle poor Wuchen een niege Reg rut brin­gen, ren­nen wi los un holen uns dat Schiet. De Indus­trie schnackt vun „Fast Fashion“ – is dat wirkli nödig?

As is dat noch nich genoog, unse Mum­pitz geiht noch wieder

Fran­zööske Wader schlep­pen wi kis­ten­wies na Hus, worbi unse Wader ut de Hohn ämso gut is un uns man jüs een Vid­del kost. Dat dat fran­zööske Wader hun­nerte vun Kilo­me­ter her­schleppt ward un nicht unbe­dingt gut is för de Umwelt, dat is sach jedem klor.

Wi drin­ken unse Kaffe gern ut inkap­selte Hül­sen, ver­pa­cken de ene oder vil­lich ok de twee Paprika gern extra in een Tuut, wat to drin­ken koo­pen wi meist in Plas­tik­bud­deln, schmie­den unse Edden wech, ver­bru­ken Ener­gie as wöörn wi dor­vun leven, koo­pen Appeln ut Nie­see­land un wenn wi an de Kaß stohn ver­pa­cken wi de Kram in een schön groote Plastiktuut.

Wat bringt uns dat? Een rie­sen Barg an Müll, de dann amen noch bi uns in de Noord– oder Ost­see lan­net. Dat is doch Schietkrams!

De Indus­trie deit uns doch verklapsen

Veele Ünner­neh­men kal­kuee­ren rie­gel­ros, haupt­sook billi. Dor­mit krieg wi de Ver­bru­ker! Dat se aver Regnwäl­der afholtzn dor­mit wi Pal­mööl för unse Nutella heb­ben – Kin­ner arbei­ten lot­ten, um Tüch för unse Kin­ner to pro­du­ze­ren – Küken doot maken, blots weil dat keen Deerns sind – Skal­ven in Afrika utpo­vern dor­mit wi unse Scho­ko­laad und Kakao op de Disch heb­ben – tolod­den dat Fruuns Gewalt andoon ward, unner des­sen se unse Büxen nai­hen – Ener­gie ver­sch­lü­dern wodör de See­spe­gel stiegt, ik un anner Sleswig-Holsteener vil­lich sehrs to Hus ver­leh­ren, we veel Lüd op de ganze Welt von to Hus weg mööt, dorö­ber mach ik gon­nich naden­ken … dat all sind Saken welke Ünner­neh­men oftins in Koop neh­men dor­mit se „gode Geschäff“ maken. Is dat de Welt de wi unse Kin­ner un Enkel­kin­ner över­ge­ven wöt? Ik will dat so nich!

Lot dat no, ik mach dat nich hebben    

So wi dat nu löppt, is dat doch nix – dor mut sik wat ännern! Wi as Ver­bru­ker köt wat bewe­gen un Ünner­neh­men wie­sen, dat wi dat so nicht wöt, dat wi Pro­dukte heb­ben mochen de nich so utlecht sind, dat se na twee Johr twei gohn, dat wi nich dor­mit inver­stohn sind, we se mit Minsch, Tir un Natur umgohn un dat se uns bru­ken dor­mit se ok tokünf­tig bes­ton köt – denn irgend­je­mand mut sehrs Schiet je koopen.

Un genau dor­mit köt wi wat ver­än­nern, mit de Krams de wi koopen!

Share this: